Een kind redeneert met een precisie en logica die de volwassenen om hem heen verwart, bijna als iemand die veel ouder is. Enkele minuten later barst datzelfde kind in tranen uit om een kleinigheid, met een intensiteit die past bij een kind van half zijn leeftijd. Deze schijnbare tegenstrijdigheid is geen gril en geen verontrustende afwijking. Het is een van de best gedocumenteerde, en toch minst bekende, kenmerken van intellectuele hoogbegaafdheid.<\/p>\n
Het meest verspreide beeld van het “hoogbegaafde” kind is dat van iemand die overal uitblinkt, altijd, ogenschijnlijk zonder moeite, even op zijn gemak in wiskunde als in sport, even sociaal volwassen als intellectueel vroegrijp. Dat beeld is aanlokkelijk en geruststellend. Het strookt eenvoudigweg niet met de werkelijkheid die door onderzoek is gedocumenteerd.<\/p>\n
Hoogbegaafdheid is geen garantie voor alomvattend succes, en ook geen bij voorbaat verworven ontwikkelingsharmonie<\/strong>. Het is een bijzonder cognitief profiel, met eigen innerlijke spanningen, vaak onzichtbaar van buitenaf.<\/p>\n Het centrale begrip om dit profiel te begrijpen heeft een precieze naam: asynchrone ontwikkeling<\/strong>. De intellectuele, emotionele, sociale en soms motorische sferen van een hoogbegaafd kind ontwikkelen zich niet allemaal in hetzelfde tempo. Een vijfjarige kan zonder moeite een boek begrijpen dat bedoeld is voor acht- of negenjarigen, terwijl hij nog moeite heeft om letters netjes op papier te vormen.<\/p>\nEen ontwikkeling die niet overal even snel gaat<\/h2>\n