Twintig minuten lang lijkt deze leerling er niet bij. De blik in de verte, de pen onbeweeglijk, geen zichtbaar spoor van concentratie op de lopende oefening. Dan, bij een volgende oefening die plotseling zijn interesse wekt, is hij hyperfocust, productief, bijna onmogelijk af te leiden. Dit contrast verwart de volwassenen om hem heen vaak, die er een vorm van selectieve onwil in zien. In werkelijkheid is het de handtekening van een andere manier van aandacht functioneren, geen falende.<\/p>\n
Het eerste idee dat ontmanteld moet worden, is dat van een simpel gebrek aan aandacht, alsof de leerling over een te kleine voorraad beschikt die tegen elke prijs gevuld of gestimuleerd moet worden. ADHD is geen onvoldoende hoeveelheid aandacht. Het is een aandachtsfunctie die andere regels volgt dan die gewoonlijk op school verwacht, en beloond, worden.<\/p>\n
Deze nuance verandert alles. Ze verschuift de vraag van \u00abhoe zorg ik dat deze leerling meer aandacht heeft\u00bb naar een veel nuttigere: \u00abvolgens welke regels werkt deze aandacht eigenlijk\u00bb. En het antwoord blijkt, eenmaal bekend, verrassend coherent te zijn.<\/p>\n
Bij de meeste leerlingen richt de aandacht zich van nature op wat als belangrijk wordt beschouwd: een naderende toets, een te vermijden gevolg, een te vervullen verwachting. Bij een leerling met ADHD werkt het mechanisme volgens een andere logica: de aandacht richt zich eerder op wat interessant, nieuw, prikkelend of dringend<\/strong> is, bijna onafhankelijk van het objectieve belang van de taak.<\/p>\n